De wekker ging om 04.15 uur. Het wakker worden en opstaan verliep moeizaam. Ieder jaar vraag ik me af waarom ik dit mijzelf aandoe.

Om 05.30 uur liepen Henriette en ik de Houten Vier binnen. De stemming was gedrukt. Er werd zacht gesproken. Waarschijnlijk kwam dit door de spanning voor het toernooi maar het kon ook te maken hebben met het geringe energienivo van de vroege vogels.

Met 8 flights gingen we de baan in met de opdracht om als team met zo min mogelijk slagen binnen te komen waarbij de scores van de teamleden om de beurt meetelden. Je moest er dus ook nog bij nadenken!

Zoals altijd was de starthole (hole 17) van mijn team weer heel ver lopen. Met het mooie weer, de wegspringende hazen en het goede gezelschap van de teamgenoten Johan Teunisse en Luuk Bitter was dit geen geen straf.

Wat we vooraf al aanvoelden werd uiteindelijk ook bevestigd: wij waren het Dreamteam (letterlijk en figuurlijk). We vulden elkaar steeds prima aan. Op het moment dat de derde speler moest scoren gebeurde dat ook.

De meest bijzondere ervaring hebben we opgedaan op hole 18. De afslag was pal tegen de opkomende zon in zodat de bal maar heel kort in het zicht was. Alle drie hadden we prima drives waarvan we zeker wisten dat ze keurig op de fairway geland waren. Echter er lagen maar 2 ballen op de fairway, de bal van Luuk was verdwenen. Uitgebreid zoekwerk leverde helaas niets op, het raadsel is tot de dag van vandaag niet opgelost. Op dezelfde hole was er een 2^e bijzondere ervaring. Met nog ca. 115 meter te gaan sloeg ik tegen de zon in richting vlag. Zelf heb ik de bal maar even zien vliegen voordat ie de zon inging. Johan had de bal wat langer kunnen volgen en zei dat ie wel op de green zou kunnen liggen.

Toen we bij de green aankwamen was mijn bal nergens te bekennen. Omdat ik regelmatig een hook sla en omdat we, nadat we de bunkers en omgeving van de green gecontroleerd hadden, niets gevonden hadden, gingen we ervan uit dat de bal in de vijver was beland. Bal droppen, een pitch en ik lag weer op de green. Ik mocht als eerste uitholen. Toen Johan de vlag uit de hole wilde halen keek hij stomverbaasd: “hé, er ligt een bal in de hole”. Johan had nog niet in de gaten dat het weleens mijn bal kon zijn. En jawel hoor, het bleek inderdaad mijn bal te zijn en ik scoorde daarmee een birdie! We liepen verdwaasd en in verwarring de green af: dit moest onze dag worden!

De daar opvolgende holes liepen we als team zeer constant, wat parretjes en een enkele bogey. Moe maar voldaan kwamen we na 2 uur en 20 minuten de baan af met de constatering dat we goed hadden gespeeld maar niet voldoende voor de hoofdprijs.

Tijdens het zonovergoten ontbijt werden we tot onze verrassing gehuldigd tot de winnaars van het toernooi. Met drank overladen verlieten we het erepodium!

Het was wederom een schitterend toernooi en nu wist ik weer waarom ik ieder jaar weer zo vroeg opsta: het is het mooiste toernooi van het jaar!!!